خودنگاره چهرهنگاری نقاش، عکاس یا پیکرهساز از خود است. کشیدن خودنگاره در میان نقاشان از دهههای پس از رنسانس (یا حتی پیش از آن) رواج یافت و در اواخر سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ میلادی به اوج رسید. واقعگرایی و دریافتگری ربع آخر سده نوزدهم نگاه نقاش را بیشتر متوجه خویش و مسائل اطراف خود کرد. در این دوره نقاشا...

(به انگلیسی: Drawing)، شکلی از هنرهای تجسمی است که از ابزار رسم برای ثبت یک متوسط دوبعدی استفاده میکند. ابزارهای معمول عبارتند از مداد گرافیتی، خودکار و جوهر، قلموهای جوهری، مدادرنگی، مداد شمعی، زغال، گچ، پاستل، انواع مختلف پاککن، ماژیک، قلم نوکسوزنی، و دیگر فلزات (همچون نوکنقرهای). هنرمندی ک

به بهانه – بخشیست که بهانه ای دستمان می دهید که به آن را بنویسیم بهانه را – بهانها برای ما گاه شروع موضوعی کوچک بی مایع میشوند ولی شاید در پس خود جرغه ای برای اکتشاف دنیای پیرامون ما باشند . این بهانه برای من کا تا کنون ننگاشتم شاید همان شعله کم فروغ است که میباست فروزنده نگاهش بدارم . بازدید کلا

خودنگاره چهرهنگاری نقاش، عکاس یا پیکرهساز از خود است. کشیدن خودنگاره در میان نقاشان از دهههای پس از رنسانس (یا حتی پیش از آن) رواج یافت و در اواخر سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ میلادی به اوج رسید. واقعگرایی و دریافتگری ربع آخر سده نوزدهم نگاه نقاش را بیشتر متوجه خویش و مسائل اطراف خود کرد. در این دوره